Huzursuzluk denince hepimizin aklına ilkin ''sıkıntı'' gelir...Sonra ''mutsuzluk'' v.d. Huzursuzluk üzerine birazcık fikirleşirsem kendimle, ben de skıntıyı deşmeyi seçerim...Tabi şunu evvelden demeliyim ki; sıkıntıyı bir çeşit ''nöbet'' gibi yaşayanlara hitap etmiyor bu yazdıklarım...Bunu daha çok hayatının bir dönemi gibi yaşayanlarda -örnekse eğer 4-5 ay veya bir yıl gibi- anlamlı olarak gördüm ve dahi kısmen de hissettim....Bu bilinirliğe rağmen biraz malumatfuruşluğa soyunacaksam eğer; huzursuzluğun bu ilk hali, bir çeşit zamanın feci akmazlığı, isteksizlik ve ilgilenecek bir mevzudan yoksunluktur diyebilirim....Pofuduk popüler kültür cırtlakları tarafından da gayet kullanılan -kimbilir- belki derinlemesine de yaşanan bir hal..Can sıkıntısı...Bu hal bazen aydınlanmanın veya dünyadaki sınırsız acının ve zulmün farkına varmadaki başlangıç zamanlarında da olur...Hepimiz görürüz bu tipleri bir amfinin en arka sıralarında oturuyorlarken...Sevimsizdirler ama ilginç oldukları için birileri takılır onlarla...sigara, alkaol falan felan...işte uzatmıyım çok:)
Bir de huzursuzluğun esenlik hali dediğim bir duurum vardır....Yani artık huzursuzluğun mutsuz edemediği hal..Bir nevi aşkın ruh hali...bütün bağımlılıklardan kurtulup sınırsız bir kendin olma durumu..İnanılmaz bir tat ve ıssız bir özgürlük..Tam bir yokoluşun devasa tatmini..Adeta yoklukta tamlık hissi..Tasavvufi ifadeyle bir çeşit kemal veya ermişlik...Bu haldeyken insan kendinin büsbütün bir kuşatıcısı olduğu için; pişmanlık, özlem, başarma hırsı gibi insani duyumları aşmıştır..Bu yüzden tam bir özgürlüktür ve noksansız hissedilir...Kimsesiz ve sessiz neşe gözlerde bir ışık gibi parlar ve alnının ortasında bir pınarı andırır...Bu hal insanı ağlatır....
dingin
huzursuzluğun artık mutsuz edemediği hal...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder