Aralık

              ''dumanlı havayı kurt sevsin
               asfalttan yürüsün aralık
               sevmem netameli aydır'' demiş şair...ben de tıpkı onun gibi sevmem aralık ayını...bu ayda tüm işlerim bokpüsür olmuştur ve bu ayda ne yazık ki doğdum..bu gün de yorgunum...Çok iyi ve fazlaca uyumama rağmen yorgunum...
               Dün gecenin bir yarısı uyandım dünya mışıl mışıldı...dışarda yeşil bir sis vardı.. kana kana su içtim ve kabugamın altın parçasını hatırladım..Kimsesizdim kocaman bir evde..yine sisli ve soğuk bir aralık gecesinde tanışmıştık..nefti bir aralık akşamıydı cihanın gülü de beni çöpe attı...

                galiba bu akşam da içeceğim...

 

psikolojim ve ben

                 ''psödosiyesiz'' diye bir hastalık varmış...yalancı gebelik de deniyomuş..bu hastalıkta kadın gebe kalmayı çok istediği halde gebe kalamıyorsa; bir vakitten sonra gebeliğin tüm belirtileri ortaya çıkıyomuş...yani kadın gebe olmadığı halde karnı büyüyomuş bazı gebelik harmonları salgılıyomuş ve mens olmuyomuş...yani tam bir gebenin başına gelecekler geliveriyomuş kadının da başına ama rahimde çocuk yok..ilk duyduğumda ne kadar ilgincime gittiğini anlatamam..
                  Acaba dedim kendi kendime benim bu her an mutsuz ve yorgun oluşumun nedeni veya her an sıkkın oluşumun nedeni de böle psikolojik bir kabulden mi kaynaklı...yani aslında kendimi mutsuz ediyorum da sonrasında mı suçlular buluyorum..Şuuraltında mutsuzluğu kabul etmişim de akabinde şuuruma mı diretiyorum bunu...korktum... eğer bole bi şey varsa o okuduğum nihilistleri ve anarşistleri aslında o kadar sevmiyorum mu? Tamamen kendimin zidanlarında acı çekiyorum meğer öle toplum aile veya egemenlerin zindanlarında değil...

                  buna bir cevap bulmalı???