beni konuşturmayana..

             Depresyonunun öle herşeyi berbat değildir efendim. Belkim hiç bir zaman eremiceğin bir olgunluk verir sana. güzel eder....kabullenmeyi öğretir...o fazla olan hırsını törpüler...düşünmeni sağlar ve artık belki iyi niyetle sölenmiş bir kaç sıradan ve sıkıcı söze tahammül etmeyi örenirsin...depresyonun burnunu temizce yere sürterken o gizlide sakladığın dağ gibi kibrini de alaşağı eder...artık bu sayede insanlara çaka atan o ben bilirim köylülüğün de budanmış olur...zaten kabullenmeyişinin nedeni bu ki: zayıf görünmeye tahammül edemiyorsun....birileri sanki senin en değerli şeyine tecavüz ediyo gibi geliyo sana...ama işte senin kaçırdığın bişi var güçlü olmaya çalıştıkça zayıflarsın...zayıfladıkça da daha çok güçlü olmaya çalışırsın ve bunu kendine sölediğin kocaman kocaman yalanlarınla yaparsın....ve sonra bi gün gelir ki sen sen olmaaktan çıkmış olur...şöle baktığında geriye sadece güçlü duruş uğraşların kalır ve yalandan ttığın kahkahaların...bu yol iyi değil...delik deşik eder benliğini...eskirsin ve yıpranırsın...seni o ilaçların kurtarmaz çünkü ben seni biliyorum ve sen eğer bu sen'de ısrar edersen bir daha bu olursun düzelsen bile...ve ve adım gibi eminim ki sen telefonu kapadığında ağlamışsındır çünkü evde kimse yoktu....