Bugün ikindi vakti kendimi anlatamiyacağim kadar zayıf hissettim. O his hala aklımda, oturup ağlamak istedim. Yemin ederim... hüngür hüngür ağlamak geldi içimden. Sanırım o kadar da güçlü degilmişim. Sonra dışarı çıktım biraz.
Bazen yaşamak dahi o kadar ağır geliyor ki bana çökecek gibi hissediyorum... sade yaşamak bile.... Eskiden rakı-votkada huzur buluyordum o da gitti...ne eski tad ne de heycan kaldı....bi sigaram kaldı....
Sanırım eskimektir bunun adı veya yıpranmak veya çürümek belki en doğru ifade bulantı dir.... ruhum bulanıyor sevgili sıkılan insan ruhum...ne gidebildim ne de kalabildim ne sevebildim ne de unutabildim... herseyin arasında kaldim.... neye yaşayabildim ne de olebildim...
Yaşayan benim ama hiçbir şeyi değiştiremiyorum ve yön veremiyorum...hersey benim dışımda ve benim üzerimde tahakkum kurmuş durumda...
Hissetmek nedir unuttum yaaa... hayat tümüyle buğulu-sisli....ama hayir....acıyı ve huzursuzluğu iliklerime kadar hissediyorum.
"bitmedi, yazacağım daha
yazmazsam ağlayacağım çünkü
alçakça olacak biraz...."
Diyodu turgut uyar... ama ben daha fazla yazamicam çünkü yazarsam ağlarım...
