o da acımasızlaştı...
Bana saldırdı...Neden bilmiyorum?..üzerime üzerime geldi...en hassas yerlerimden yıkmaya çalıştı beni...Nefretini büyütmüş beslemişti...defalarca benim kişiliksiz aptal, korkuç ve çok zayıf olduğumu mimledi...Buna bu kadar niye ihtiyaç duyuyor anlamadım..... hiçbir zaman anlayamadım....Acımasızca özüme açtığı amansız savaşını kibirle yönetiyordu.
Ben de acımasızlaştım...
Üzgünüm ben bir melek değilim...Hayır gerçekten değilim...Peygamber de değilim..Bir insanım...Sade bir insan....herkesten biriyim...Sen bana böyle zalimane saldırıyorken karşında durup, zaferlerinin keyfini yüceltmenini sus-pus kalarak besleyemem...Ben de zehirliyim ve bu zehirlerimi derinin diplerine kadar akıtmasını bilirim..Senin de zayıf olduğun yerler var benim olduğum gibi ve ben bunların gayet farkındayım...Seni hassas yerlerinden nasıl yerlere vururumun yolunu ben de biliyorum...Ve inan bana eğer sen savaşı başlatırsan ben de sana yapabileceklerim konusunda geri durmam....
Savaş başladı...
savaş bitti...
Bir sonraki kişilik yıkım saldırısına artık daha tecrubeli birileri var bu dünyada...İkimizin de apoletlerimiz arttı.... üstelik daha bir gözü kara ve şatafatlı bu son kazandıklarımız...Artık nasıl, su içer kolaylıkta insanın kişiliğine saldırabildiğimizi omuzlarımızdaki şaşadan anlayacaklar insanlar..Artık ikimiz de daha acımasızız..Artık biribirmizi ve diğerlerini acıtmada eskisinden daha güçlüyüz...
biraz insanın mayasında var galiba...Bu duygu o kadar güçlü ki; insanın geriye kalan o daha değerli dünya için beslediği ve inantla vazgeçmediği değerlerini bir çırpıda kenara itiveriyor...Acımasızlaşınca biri, karşıdaki köpek olsun, yerle bir olsun, sürünsün istiyor..nefessiz kalıp şuracıkta gözlerimin önünde acıdan neredeyse geberecek kadar kıvransın istiyor...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder