burukluk

              aslında bugün aşk üzerine yazmak isterdim...aklımda aşka dair tatlı fikirler var....Allah şahittir ki; bugün günün büyük kısmı sıkıntısız geçti...üstelik bu ikindi vakti, yeni uyanmışlığın akabindeki sütlü kahvemi içiyorken o hiç görmediğim isyankar kızın yüzünü hayal ettim...ve de elleriini...ama olmuyor....ne yazık ki olmayınca olmuyor. Zorlamamak lazım...şimdi üzerimde feci bir sıkıntı var...ve evde hiç alkol yok..bir bira bile yok...Balkonda sigara içmek de zevksiz çünkü hava çok rüzgarlı ve saçını başını dağıtıyor üstelik dumanı gözüne sokuyor...yani anlicağın o da uyuz bana...kimseleri memnun edemiyorsun...
             inanılmaz bir kolaylıkta skıntıya kayıyorum...bişey oluyo ve benim ruhumun yorulduğu hissine kapılıyorum bir an....o kadar değersiz bişey ki; mücadele etmeye değmez.-hem değse de mecalim yok- ama ona rağmen beni dağıtmaya yetiyor ve tüm o sıkıntısız zamanları yok hükmüne sokuyor....Yine kendime küfürler etmeye başlıyorum..Hırpalıyorum kendimi..çıkmazlarımı düşünüyorum...Kendimin zamanla olan kansız ve sızılı mücadelesini düşünüyorum...ilanihayede sonuç....Doğuştan kaybeden...işte ben...mutlu olmayı denerken hep yamalanmış görünen... tıpkı o ispanyol boğalarla aynı kaderi paylaşan.... mutlak mağlup...
              Özüm an be an ıssızlaşıp, grileşiyor...bu şehirden de gidemedim....keşke elmalı bir votka olsaydı şimdi buz gibi..