Hislerim tek kelimeyle kaostan ibaret..anlayamıyorum halimi bir türlü...Sanki herşey birdenbire oluveriiyo gibi. Hiçbir tanesine yetişemiyorum...ya da onları iliklerime kadar hssedemiyorum..Günler anlar elimde dağılıyor...eksik bir sevişme gibiyim veya yeni bir günah deneyen dindar gibi..Anlamadan anlamlandıramadan geçip gidiyo.. gariptir ki; mutsuzluğumun yanında huzurlu geçiyo...Bazen ikiyüzlü olduğum hissine kapılıyorum....bazen kendimi haklı buluyorum...Kendimi Yalan dünya nın tülay ı gibi ''ezik miyim lan ben'' sorussuna cevap ararken yakalıyorum bazen....Duygularımsa ayrı bir karmaşa...korkuyor muyum acaba yaşamaktan?....Bir kadınla akşam takılmam gayet hoş olabiliyorken ertesi güne devam etmeye kaygılanıyorum ...o kadar çelişkim var ki; dizsem burdan köye yol olur...Lakin diyorum ki bazen kendime ''oğlum dingin, sen bir insansın lan bunlar normal şeyler...ikilem her bokta var...'' kahkaha atıyorum bazen ama eksik ben farkediyorum onu, o kahkahada bi şey eksik...Sanki kahkahanın oraya girmeye hakkı yokmuş da zorla tıkıştırmışlar gibi.....bu son kaç aydır başladığım tüm kitaplar yarım....sanki onlar bitse mücadele de bitecekmiş gibi sanki bir işi tamamlasam eğlence biticek de yalnız ve buz gibi kocaman evime geri dönecekmişim gibi...sanki tılsim bu eksiklikteymiş gibi....
Hayat gri baştan sona....kesskin tek bir renk yok....bilemiyorum nedenini ama bir türlü kompozisyon olamayan bir tabloyum...eğlendiğim de oluyo tabi ama sanki dostlar alışverişte görsüne eğleniyorum...-galiba bu son cümleyle kendime haksızlık ettim-....neyse.. sanki hayat bekaretimi bozuyo gibi...hızlı, garip, kaygılı, huzurlu, karmaşık, sancılı geçiyo....Kendimin en farkına vardığım zaman hafif çakırkeyf olduğum zaman oluyo...o aralar müzik dinliyorum ve gerçekten ondan tam bir haz alıyorum....ve tabiki derinime yolladığim sigaram...hiç kimseye ihtiyaç duymuyorum..çok garibime gidiiyo bazen bu hal...hiç kimse aklıma gelmiyo....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder