Yine...

Yine alkole döndüm...

Tesbih tesbit'ten daha eğlenceli ama nenemizin tesbihi dayilarinki değil...

Tesbit yapmak hakikatinde biraz -ama bazen komplextir yani saplantı manasinda komplex... (derken bu gidişin de yine tesbit yapmakla sonuclanacagini hissettim suan bıraktım... )....Ezcümle; hep tesbit yapmak da sıkıcı amk..

Ama sana anlatmak istediğim sey başka bişey... Bugün bi zamanlar çektiğim acılar ve sıkıntılar aklıma geldi... bi lise öğrencisi getirdi aklıma...şaşırdım ne de direnmişim dedim kendi kendime ve hayret ettim...simdi olsa pes ederim... Çünkü teslim olmanın verdiği dinginliği sonradan öğrendim.. ben aslında her şeyi sonradan öğrendim...herkes herkesi sonradan.....neyse girmicem...üzülürüm...


Ancak en en en asıl anlatacağım şey şu; ben kendime kendi benimde veya beynimde ve kendi özirademle asla özgürleşemiceğim bi hapishane kurmuşum..oraya kendimi hapsetmis ve kendi elceğizlerimle kendimin yedi belasını sikmişim... ohhh söyledim ve rahatladım...

İkindi izdirabi

Bu gece bende bir yalnızlık acısı var. Nerden geldiği konusunda bi fikrim yok ama yalnız hissediyorum. Bir sonbahar yalnizligi veya bir ikindi köftesine gecikmiş rakı yalnizligi gibi...öyle insanları ozleyen bir yalnızlık değil aksine insanlardan bütünüyle kopamamanin verdiği yalnızlık...ve biraz canımı acititti bu akşamki...

Bazen kendi kendime şöyle soruyorum hakkaten bu kadar kendini alternatifsizliğe hapsetmekle yanlış mı yaptım diye... sonra diyorum ki, bunları yaşamak zorunda değilim... sonra diyorum ki, evet evet başka bir sürü yol olmalı... sonra bu sorulara cevap bulmaya çalışmadan uzaklaşiyorum...

Bugün ikindi vakti dışarı çıktım biraz... Sigara içtim. Votka istedi canım... daldım... 

Kimseyi beklemiyorum. Hiç kimseyi gercek anlamda ozlemiyorum. Hayata dair büyük hiçbir beklentim yok... insanlar beni hayal kırıklığına ugratamayacak kadar uzaktalar kalbimden ve tum bunlara rağmen neden böyle acı ızdırap nobetlerim sarıp sarmaliyor beni anlayamiyorum...

Bir ikindi zamanı... Güneşin birazdan öleceğini hisettirdigi o issiz ve kimsesiz zamanda en güzel şey sıradan bir ölümdür... alın çiçekler güneş böcekler felan sizin olsun verin bana sonbahar ikindilerini... 

Ölürken gökyüzüne bakmak ve ağlamak istiyorum... gözlerimden iki damla gözyaşı aksın istiyorum. Biri bu dünyadaki cehennem hayatım öbürü öteki dünyadaki için aksın.. ve yalnız ölmek istiyorum...

İşten çıkarma...

Birini işten cikardın mi hiç hayatında sevgili sıkılan insan?... Ben yaptım geçenlerde ve cok zor bi durum... beni epeyce huzursuz etti. Belki ilk olduğu için öyle oldu ancak itiraf etmeliyim ki üzüldüm ve biraz da kendimi burjuva hissettim veya karşıdaki kişinin ezildigini görmek bana burjuva hissettirdi... hakkat bea?... neydi burjuva... büyüğü ve küçüğü olan bu muydu abdest miydi.?... her neyse...

Durumu izah ederken pür dikkat izledim....

Çalışan abimiz, ezildi üzüldü sesi titredi sinirlendi cok ciddiye aldı hayal kırıklığına uğradı....evet yemin ediyorum ki bunların hepsini hissettim... hiç bi tanesini götümden atmiyom...sonra dışarı çıkıp sigara yaktı...


Empati yapmaya çalıştım... ama yapamadım... sanırım sandigimdan zor bişey...

Ancak.... admacağıza üzüldüm bee....