İkindi izdirabi

Bu gece bende bir yalnızlık acısı var. Nerden geldiği konusunda bi fikrim yok ama yalnız hissediyorum. Bir sonbahar yalnizligi veya bir ikindi köftesine gecikmiş rakı yalnizligi gibi...öyle insanları ozleyen bir yalnızlık değil aksine insanlardan bütünüyle kopamamanin verdiği yalnızlık...ve biraz canımı acititti bu akşamki...

Bazen kendi kendime şöyle soruyorum hakkaten bu kadar kendini alternatifsizliğe hapsetmekle yanlış mı yaptım diye... sonra diyorum ki, bunları yaşamak zorunda değilim... sonra diyorum ki, evet evet başka bir sürü yol olmalı... sonra bu sorulara cevap bulmaya çalışmadan uzaklaşiyorum...

Bugün ikindi vakti dışarı çıktım biraz... Sigara içtim. Votka istedi canım... daldım... 

Kimseyi beklemiyorum. Hiç kimseyi gercek anlamda ozlemiyorum. Hayata dair büyük hiçbir beklentim yok... insanlar beni hayal kırıklığına ugratamayacak kadar uzaktalar kalbimden ve tum bunlara rağmen neden böyle acı ızdırap nobetlerim sarıp sarmaliyor beni anlayamiyorum...

Bir ikindi zamanı... Güneşin birazdan öleceğini hisettirdigi o issiz ve kimsesiz zamanda en güzel şey sıradan bir ölümdür... alın çiçekler güneş böcekler felan sizin olsun verin bana sonbahar ikindilerini... 

Ölürken gökyüzüne bakmak ve ağlamak istiyorum... gözlerimden iki damla gözyaşı aksın istiyorum. Biri bu dünyadaki cehennem hayatım öbürü öteki dünyadaki için aksın.. ve yalnız ölmek istiyorum...