....yayılmak

          İnsanın aceleyle yetiştirmesi gereken bir sürü şeylerinin olmaması ne kadar da gevşeticiymiş tanrım..Bu duyguyu ne kadar da özlemişim.
         Eylül'e kadar, erken kalakmam gereken tek bir gün bile yok.İçmekten imtina etmeye de gerek yok...ama allahtan azalttım biraz içmeyi..şimdilik böyle iyi...az alkol, az yemek, az atraksiyon, az sigara...ne kadar yapabileceksek artık....ve de hergün sabahlamak...ve yapayalnız....işte benim özlemini kurduğum hayat..Kafamdakileri yavaş yavaş gerçekleştirmeliyim bu yaz...belki ağustosta kurstan sonra bir izmir tatili olur...

 





     







         
           Bu yazın iki hedefi var. Birincisi kısa filmimi yazıp sonbaharda çekmek. İkikncisi bir proje hazırlamak...Bu ikisi için okuma zamanları ayırmalıyım..özellikle proje için..Çünkü bir avrupa ülkesinden fon ayırmam gerekli...Hadi rast gelsin bana....

acınası kızlar ve aptalca manevralar

               Gariban kızlara acıyorum..
Onların o lisede kalmış kısıtlı özbenleri yok mu hele, nerdeyse bitiriyor beni....
Gidip kollarından tutup sertçe sarsmak geliyor içimden ve bağırarak ''kızım bu kadar tırsak olma lan...Ne  istiyorsan adamın gözbebeğinin içine söyle''.....
Heyhat..!
Ne ben yapabiliyorum bunu ne de o gidip söyleyebiliyo...
Sonradan düşündüm de, kız oğlanı yedekte tutma niyetindeymiş...Hani hep derler ya biz erkekler dümdüz bakarız da kızlar daha bi detay görür ona göre davranırlar...
O doğruymuş...
İçten pazarlıklı kızlar...neyse..
Ama bu kızda bunu yapayım derken kendine işkence etme durumu var..ona uyuz oluyorum... Bu kadar kıvırmanın, ıkınıp sıkılmanın ne anlamı var bea...biraz daha usulüne uygun medeni, modern bi kız gibi davranamaz mısın?
Niye şöyle kızdığında gönül ferahlığıyla ''siktir'' çekebilen bi kızla tanışamıyorum ya....
Niye yalnızlıktan korkmayan bi kadınla tanışamıyorum ya...
Neden bu kadar mal insan tanımak zorundayım ya....

''canım insanlar, bana bunu da yaptınız sonunda''

                işler inatla kötü gidiyor ve artık estetiği kaybediyorum. Kendime çoğu defa hakim olamıyorum ve gereğinden fazla hassaslaştım. Kupkuru bir kahır var gönlümün üzerinde ve kızgınlıktan ziyade kırgınım.Üstelik şuanda şarabım da bitti..Tüm bu dağınık cümleler de karmakarışık beynimden gelen sinirsel uyartıların minik minnacık yansımaları...
                Çakırkeyf halime rağmen tatsız şeylerden bahsetmiliym ne yazık ki sevgili sıkılan insan..İnsanların sağlam ip olmadığı acı gerçeğini tekrar yaşayan bir insancık olarark ben; sana yalnızlığı öneriyorum.Ayrılma evinden ve kiatplarından; çünkü insanların arasına karıştıkça daha çok kızıp üzüleceksin.Çünkü insanların çoğunun değersiz ve cinselliklerinin kurbanı olduklarını tekrar tekrar göreceksin...Sevgili sıkılan insan: sıkkınlığınla barış ve yalnızlığından dolayı tanrıya şükret çünkü tanrı daha az üzülmen için seni yalnız bıraktı..Sakın tanrııyı suçlamaya kalkma....suçlular insanlar ve onları suçlaman hiç bir şeyi değiştirmeyecek..

                  Kupkuru acıya; o sabahın ilk ışıklarıyla esen rüzgardan bir rüzgarla duygulanan senin, mutmain duygularınla selam çak....ve de ki: ''merhaba sevgili acı hiç de unutmadım seni''

            

                        Bu gün güzel tek bir şey bile olmadı...