''canım insanlar, bana bunu da yaptınız sonunda''

                işler inatla kötü gidiyor ve artık estetiği kaybediyorum. Kendime çoğu defa hakim olamıyorum ve gereğinden fazla hassaslaştım. Kupkuru bir kahır var gönlümün üzerinde ve kızgınlıktan ziyade kırgınım.Üstelik şuanda şarabım da bitti..Tüm bu dağınık cümleler de karmakarışık beynimden gelen sinirsel uyartıların minik minnacık yansımaları...
                Çakırkeyf halime rağmen tatsız şeylerden bahsetmiliym ne yazık ki sevgili sıkılan insan..İnsanların sağlam ip olmadığı acı gerçeğini tekrar yaşayan bir insancık olarark ben; sana yalnızlığı öneriyorum.Ayrılma evinden ve kiatplarından; çünkü insanların arasına karıştıkça daha çok kızıp üzüleceksin.Çünkü insanların çoğunun değersiz ve cinselliklerinin kurbanı olduklarını tekrar tekrar göreceksin...Sevgili sıkılan insan: sıkkınlığınla barış ve yalnızlığından dolayı tanrıya şükret çünkü tanrı daha az üzülmen için seni yalnız bıraktı..Sakın tanrııyı suçlamaya kalkma....suçlular insanlar ve onları suçlaman hiç bir şeyi değiştirmeyecek..

                  Kupkuru acıya; o sabahın ilk ışıklarıyla esen rüzgardan bir rüzgarla duygulanan senin, mutmain duygularınla selam çak....ve de ki: ''merhaba sevgili acı hiç de unutmadım seni''