Bazen herşey tarafından kuşatılmışım gibi hissediyorum.Sanki insanlar, şehiriçi arabaları, ailem, toplumsal değerlerim, oturduğum cafede eskimiş, bayat çay getiren kavruk delikanlı hepsi ve her şey çok gizli bir şekilde ittifak etmiş de bana günümü göstermeye ant-laşmışlar gibi....Neye uzansam elimde kalıyor. Acınası bir halde geri çekiliyorum...
Tabiki uslanmıyorum...uslanmayaacağım da...Gelsin hayat bildiği gibi gelsin...Ben burdayım....ama işte unutuyorum olası hayaller kurmamam gerektiğini...Hayallerin zindanları oluşturduğunu unutuyorum...Acılarımı uuttuğum gibi...sevgimle boğduğum kadınları unuttuğum gibi...unutarak egomla ezdiğim dostlarım gibi...
Bütün gıcıklığıma rağmen ve de sıkıcılığıma rağmen kendime resmen TAPINIYORUM...BİRİCİĞİM LAN BEN...O kadar?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder